“मुहार”

-सिताराम घिमिरे

त्यो तिम्रो मुहार हेर्दा झस्कन्छु घरिघरी।
नबिर्सन खोज्छु म आफु त्यो मुहार सधैभरी।।
खोेज्दिहौ तिमिले म आफुलाई कसे गरेतापनि।
सक्दिन म बस्न तिमिसंग कहिल्लै कोसिस गरेतापनि।।

सक्दिन तिमिलाई भन्न अहिले म यस्तै रहेछ भनि।
सक्दिन म अब कहिल्लै भन्न तिमिलाई तिमि भनि।।
टाढै बस म बाट तिमी अहिले मनले खोजेतापनि।
सामाजिक परिवेश अद बदलिदा मिलौला फेरि पनि।।

जाऊ आफ्ना तालमाल बोकि तिम्रो आवश्यकता छ जहाँ।
नभुले कहिल्लै यो दोषि अनुहार भेटने छु महिले वहाँ।।
आउलि कहिबाट बादलहरु छेकेर म हुम भनि।
बर्सौला आखाँबाट तिमिसंग अख48ड बृष्टि आँसु बनेरै पनि।।

कसरि भन्न सक्छु तिमिलाई निष्ठुरी हौ भनि।
सक्दिन सम्झन सधै तिमिलाई मेरि हुनैछौ भनि।।
हेरौला टाढैबाट, तिमिले चिन्ने गरेर अब।
बिर्सन सक्दिन अनुहार कहिल्लै बोल्ने गरेथे जब।।

बोलचाल जब पहिलो हुन गयो मनमा भिजेरै रहयो।
नसुक्ने भो अब ममा कहिल्लै भिजेको भिजै भयो।।
चिसो रुचाउने सदाको जिवन यस्तै भएरै रहोस।
तिम्रो अन्तिम ईच्छा तर्फबाट मेरो फुलोस सधै बढोस।।

मिथ्या नै हो संसार सदा सर्वदा मिथ्या नै हुँ म पनि।
जानि जानि सब यो हामिमा लुक्दैछ सबथोक अनि।।
फुटेको सिसा गासिन्न कहिल्लै हामि कोसिस गरेतापनि।
केहि दिनको संसार सब यो लम्बिदैन कहिलेपनि।।

जानि जानि हामिबाट कहिल्लै गल्ति नहोस कतै।
बर्षनु पर्छ बर्षा त यहाँ सब ठाऊँ बाढि नआओस कतै।।
बिर्सनुपर्छ अतितहरु सबै, सक्दिन सकेतापनि।
सम्झनुपर्छ बर्तमान आजको भुल्नै नसक्ने गरि।।

आयौ कहाँबाट कहिले कहाँ थियौ तिमि त।
आश्चर्य भो सहन शब्द बिर्सै सुनिरहेको मत।।
बोल्दिन अब देखि म कहिल्लै ईशारा बुझेझै गर।
बुझ्नै नसक्ने अबला तिमि भए हेनै कोसिसै नगर।।